Een klimaatmigrant is een persoon die om redenen van te grote droogte, of van een natuurramp zoals een overstroming, of omwille van hongersnood wegvlucht of zijn toekomst voor zichzelf en voor zijn kinderen zoekt in een ander land. Men kent de gebieden waar zo’n bedreigende klimaat-omstandigheden zich het felst voordoen. De 5 meest bedreigde gebieden volgens de ND Gain scores zijn: Soedan, DR Congo, Eritrea, Centraal-Afrikaanse Republiek en Tchaad. Het zijn landen die voor de migratiebeheersing in Europa relevant zijn.

En toch zullen migranten die uit zo’n landen komen zich zelden of nooit als klimaatmigranten bij ons aanbieden. Daar zijn twee redenen voor:

1. Het Vluchtelingenverdrag van Genève voorziet klimaatnoden niet als een criterium voor erkenning.

2. Meestal veroorzaken klimaatproblemen lokaal inter-etnische, inter-religieuze en/of politieke conflicten, zodat deze de criteria worden waarop vluchtelingen zich beroepen.

Het UNHCR spreekt van 33 miljoen klimaatvluchtelingen in 2023. De Wereldbank voorspelt 216 miljoen klimaatvluchtelingen en IDPs (internally displaced persons) tegen 2050.

Hoe kijkt de EU daar tegenaan?