Politie en beleidskeuze: stigmatiserende militarisering of verhoging van sociaal kapitaal?

Johan Leman, 20 oktober 2026

Anders gezegd: moet er een complement aan militarisering komen bij de politie, of moet het tot een betere samenwerking komen met onderwijs en verenigingsleven?

Bij veel jongens in volkswijken is de publieke cultuur dominant. Concreet: de straatcultuur. Voeg daar een mismatch aan toe tussen school en arbeidsmarkt en je krijgt een addergebroed van frustraties.

Diezelfde jongens privatiseren delen van de publieke ruimte. Wie hun ruimte binnenkomt wordt geacht vriendelijk te zijn en is bij voorkeur iemand die men kan situeren. Wie een uniform draagt, behoort daar niet toe. Dat behoort tot het probleem. Los je dit op door militairen op te voeren? Duidelijk niet.

De officiële samenleving, die van de uniformen, is een samenleving die als stigmatiserend ervaren wordt. Het uniform en zijn drager vertegenwoordigen op de meest zichtbare wijze de stigmatiserende instantie! Sommige informele machten in de wijk hebben er overigens belang bij dat de perceptie niet verandert.

Wie het goed meent met de samenleving, stelt zich de vraag hoe je het aanpakt om het ‘uniform’ (van politie of van andere officiële hulpverleners) een geïntegreerd en integrerend onderdeel van een wijk of van een gemeenschap te laten worden, zonder dat er normverlaging plaats vindt. Als de prijs hiervoor laxisme is, is dit een kwalijke zaak. Ondertussen is een relatieve internationalisering en toegenomen drugsdealing in de wijken erbij gekomen, wat de zaken niet vergemakkelijkt.

Laten we hierover nadenken. Zullen we als samenleving door militarisering de stigmatisering, zowel intern als extern, laten toenemen om de orde te handhaven? Of zullen we investeren in de integratoren binnen een wijk, de scholen en de verenigingen, die de stigmatisering helpen wegnemen, op voorwaarde – uiteraard – dat ze zich daar reëel en concreet voor inzetten?

Dit is de beleidskeuze die moet gemaakt worden.

Terug