Democraat zijn = bereid zijn tot constructief compromis

Johan Leman, 9 januari 2026

“De enige grens aan mijn macht is mijn moraliteit” (Trump). “Een groot staatsman is iemand die consequent enkel doet wat hij vooraf zegt te zullen doen en nooit een concessie doet aan een ander.” (het standpunt van veel twitteraars).

Maar is dit eigenlijk wel waar? Is men een goed politicus omdat men nooit afwijkt van zijn vooraf ingenomen standpunt? Is men intelligent en super-eerlijk omdat men ervan uitgaat dat men zelf altijd het gelijk aan zijn kant heeft?

Is zo’n houding niet eerder een vorm van bekrompenheid? Van lafheid zelfs? Lafheid, omdat men de moed niet kan opbrengen om een eigen standpunt constructief te herzien.

Dit is wat me door het hoofd gaat, telkens als ik politici of twitteraars zo zie pronken met wat in feite hun eigen zwakheid is. Op die manier houdt men immers zelfs geen gezin noch een vereniging bijeen. Waarom zou dit dan wel plots opgaan voor een Gewest of voor een Land? Is elk compromis daarom aanvaardbaar? Uiteraard niet. Maar er bestaat toch altijd een grote onderhandelingsmarge?

Een van mijn wensen voor 2026: mogen we opnieuw wat meer beleidmakers krijgen die verstand en democratisch inzicht c.q. het belang van de bevolking voorop stellen. En dit mag gerust hand in hand gaan met consequente handhaving van dit compromis, eenmaal dat het er is.

Het is hoge tijd dat men sommige zogenaamde consequente weigeraars van het compromis politiek ongeschikt noemt in plaats van ze op te hemelen.

Terug