De aanmaningen van Julien Moinil moeten ernstig genomen worden

Johan Leman, 12 oktober 2026

Enige tijd geleden liet Julien Moinil optekenen dat in Brussel 162 jongeren op een wachtlijst staan voor een plaats in een Franstalige gesloten instelling en nog eens 98 wachten op de beschikbaarheid van een mobiel begeleidingsteam. Twee zaken zouden interessant zijn om te weten: 1. Hoevelen van deze jongeren hebben deelgenomen, gemaskerd, aan het recente vandalisme in Brussel? En 2. hoevelen van hen laten dagdagelijks aan hun leeftijdsgenoten weten dat je in Brussel rustig mag drugs dealen omdat het goed opbrengt en omdat je absoluut geen risico loopt om langer dan 1 nacht in een cel te belanden? Het kan zelfs een heldenstatus opleveren in sommige kringen… Na de laatste rellen was het weer van hetzelfde.

In een andere mededeling liet Moinil weten dat een Brussels parlementslid hem benaderd heeft om iemand die in de gevangenis zat vrij te laten? Beseft dit parlementslid dan niet dat zijn tussenkomst eigenlijk in een maffieuze samenleving thuishoort?

Dat cliëntelisme een realiteit is in Brussel, weten we al veel jaren. Het is een perverse praktijk waar Brusselaars hebben moeten mee leren leven. Is het veralgemeende praktijk? Gelukkig nog niet. Maar nu zien we dus dat in Brussel, daar bovenop, straffeloosheid haar intrede aan het doen is voor jongeren die reeds zware misdrijven plegen. Het steeds terugkerend excuus, is een bevoegdheidsdiscussie… en dat het tijd vraagt om zoiets op te lossen. Wat ontbrak is dat er ook al een parlementair rondloopt die vindt – blijkbaar – dat je een woordje mag plaatsen bij het Gerecht om op voorspraak de straf van een bevriend iemand of familielid in te trekken.

Men moet niet de zuiverste van enkel maar zuiveren willen zijn, maar er mag zo stilaan een duidelijker grens getrokken worden aan wat men normaal en abnormaal vindt in Brussel. Hopelijk kunnen voldoende verenigingen in het middenveld die grens wel duidelijk blijven trekken en tegelijk overeind blijven. Want de hoop voor de jongeren zal van daar moeten komen, nu het beleid grotendeels kapituleert en veel politici blijkbaar vooral met zichzelf en hun eigen toekomst bezig zijn.

Terug