Foyer vzw
Werkhuizenstraat 25, 1080 Molenbeek
00.32 (2) 411.74.95
Copyright © Foyer 2020
Werkhuizenstraat 25, 1080 Molenbeek
00.32 (2) 411.74.95
Copyright © Foyer 2020
Johan Leman, 27 oktober 2025
In september 1980 publiceerde ik in La Revue Nouvelle een artikel onder de titel “Un quasi-ghetto à Anderlecht”. Ik sprak er over het Lemmensplein en gebruikte termen als een “isolement étonnant de ce quartier”, “des barrières psychologiques”, een wijk “à la marge d’une zone crépusculaire”. Ondertussen is daar stilaan een halve eeuw overheen gegaan. Toentertijd waren de mensen die er woonden mensen van Siciiaanse herkomst, die als marginaal beschouwd werden door de Sicilianen die aan de andere kant van de Bergense steenweg woonden.
Wat ik gezien heb, toen ik er enkele decennia later ging wandelen, was dat de Sicilianen van toen de buurt verlaten hadden en vervangen waren door mensen van een andere etnische herkomst. Maar de wijk bleef de naam behouden onveilig te zijn. Ik weet niet wie er vandaag woont; vermoedelijk opnieuw anderen. Maar nu heet het in Bruzz een no-go-zone voor parkeerwachters te zijn.
De les die hieruit getrokken kan worden? Het maatschappelijk-onprettige klimaat dat er heerst wordt waarschijnlijk niet bepaald door de etnische herkomst van wie er woont, maar door het feit dat de dominante subcultuur er 50 jaar lang onvoldoende doorbroken werd. Zoiets doorbreek je door het publieke domein er opnieuw safe te maken. Want zoals er 50 jaar meestal heel gewone, doorbrave mensen woonden in die buurt, zal dit vandaag vermoedelijk ook het geval zijn. Ze durven echter niet interfereren met enkele caïds die het straatleven beheersen. Zo lang overheden zoiets niet doorbreken door volgehouden gerichte controles, en door in het inplanten van een de buurt openbrekende instelling, zal men binnen enkele decennia nog steeds over het Lemmensplein spreken als een “no-go” zone. Dat dit na 50 jaar nog altijd niet geregeld is… straf!
Terug