Ik was fier dat het Vlaams onderwijs zo’n projecten ondersteunde. Ik mocht getuige zijn van geslaagde integratie van anderstaligen in onze maatschappij, in mijn wijk. Ik betreur dat we nu meer dan 20 jaar teruggaan, terug naar af ! Ik zal me jammer genoeg een beetje minder Brusselse Vlaming durven noemen.

Als leerkracht in Brussel sta ik dagelijks stil bij de vraag: ’hoe een degelijke toekomst te helpen geven aan deze leerlingen?’, ’hoe kwaliteitsvol onderwijs bieden, waar deze leerlingen recht op hebben?’. Het is niet makkelijk om de Brusselse leerlingenpopulatie te begeleiden, maar ik vind het zo enorm boeiend. Ik ben erdoor gefascineerd omdat dit volgens mij de toekomst van België is, omdat Brussel een Europese uitstraling heeft, omdat globalisatie daar zeer concreet leeft... Hoe je het ook draait of keert: multiculturaliteit is een feit, België is niet alleen maar Vlaams, of Waals, maar we leven nu al samen met een heleboel andere nationaliteiten. En het liefst van al wil ik in mijn land, als leerkracht en als moeder, op een positieve manier samenleven. Ik ben graag leerkracht in Brussel omdat ik ervaar dat ik er zeer concreet mijn steentje kan bijdragen aan het integratiedebat, aan de multiculturele samenleving. Ik voel me verbonden met de visie van Foyer en ik vind dit project een zeer zinvolle bijdrage binnen onze actuele samenleving. Ik vind het een constructief project, dat bewezen heeft dat samenwerking tussen school en ouders mogelijk is: waar een wil is, is een weg. Op die manier werken, vind ik hoopgevend, en dat is echt werken aan de toekomst van die kinderen! Jammer dat zo’n positieve zaken voor minister Smet niet de moeite waard zijn om eens persoonlijk te gaan bezoeken, om daarmee een dialoog aan te gaan. Politici geven me nu nog maar eens het beeld dat ze vooral goed zijn in ruzie maken, zoals de heren en vrouwen politici al een heel jaar lang doen. NOg maar eens een beslissing dat mijn vertrouwen in de politiek weer een stukje kleiner maakt.